Ανθελληνικά Ελληνικά από γλουσσαμύντουρα «δημοσιογράφου»…

 

                       Όταν λέμε «ουδεμία σχέση με Βογατσικό» η φωτογραφία, εννοούμε ΚΑΝΚΑΜΙΑ!

  

 

Ρώτα κι τουν μπάρμπα μ' τουν ψεύτ'"!

[Βογατσιώτικη παροιμία]   

 

ΤΙ ΠΑΕΝΟΥ ΚΙ ΓΛΕΠΟΥ ΣΤΟΥΝ ΥΠΝΟΥ Μ’ τώρα κι ιγώ... Κάθουμι κι διαβάζου, τάχατις, αυτά απ’  γράφ’ ένας –όνουμα κι μη χουριό–ας τουν πούμι «ου μπάρμπας μ’  ο ψέφτς». Αυτός λέει, χρόνια τώρα, ότ’ είνι … «δημουσιουγράφους»… Κι ιγώ λέου: «Eίμι αστρουνάφτς»! Άμα του πω ίγκα κιόλας; Τώρα αυτός (ου ψέφτς ου μπάρμπας μ’ ντε...) μάς αραδγιάζ’ ένα ακόμα «ψέμα τρανό  απού  τ’ ιδώ ίσια μι ν’ Πόλ’» (Γιατί καν τίπουτας δεν ίγκιν στου Μπουγατσκό πέρσ’ του καλουκαίρ’...) Λέει του λοιπόν ου «δημουσιουγράφους» στ’ όνειρου μ’,  μι θκάτ’  Ιλλινικά - σκέτ’ απόλαψ’:

Βρέθηκα σε ένα αντάμωμα [σι κάνα βλάχ’κου θα νάταν κι σάματ’ τα μπέρντιψιν ψίχαλας...] το καλοκαιρή [τον κακό σ’ τον καιρή!] στο Βογατσικό όπου είναι γιορτή Τα «Δραγούμεια 2025» στο Βογατσικό Καστοριάς που τιμούν την οικογένεια Δραγούμη αλλά και όλους τους μακεδονομάχους το λεγάμενο [η …«λεγάμενη» θα του γέν’τσι ιτούτου το «λεγάμενο» θάρρουμ’!]  το “Γάβρος τον Οπλαρχηγών [αμ, τώρα είνι απ’ θα φέρου ν’ κρανιά ν’ καμμέν’ κι θα σι φουλτακιάσου τα μπούτια, ζούζουλου αγράμματου, του διαόλ’ μιαμ!] του Μακεδονικού Αγώνα” εκεί το “μουσικό συγκρότημα” έπαιξε ένα τραγούδι «Φύγετε Έλληνες από τη Μακεδονία!» φυσικά επενέβησαν δυο Κυρίες και σταματήσαν το τραγούδι, το “μουσικό συγκρότημα” απαντήσαν ότι θέλουμε θα παίζουμε !!!!

Εκείνο που διαπιστώθηκε όμως κατά την καταγραφή των ως άνω, ήταν οι αλλοιώσεις και ξένες προσθήκες που επήλθαν στην ΑΫΛΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ, κυρίως στα ντόπια τραγούδια, στις φορεσιές, στη μουσική, στους χορούς, καθώς και στα κατά τόπους έθιμα της Μακεδονίας. [Α, ρε ισύ είσι φόβγιους!!! Απού που του ξιπατίκουσις αυτό του τιλιφταίου; Σίγουρα δεν είνι θκό σ’. Άειντι ντεε,  πε μας να μη έχουμι κι αγουνία...] 

Τώρα, άμα ζούσιν ου δάσκαλους ου Ραββίνας, θα τουν ίλιγι του μπάρμπα μ’ τουν ψέφτ’:  «Ιχ απ’ να μη σώεις, να καείς κι ν’ ανάψς! Μάθι μπρι έρμι ισύ πρώτα Ιλλινικά τς προυκουπής κι ύστιρα μας παραστένς τουν Μπαμπινιώτ’, τουν γλoυσσαμύντουρα κι τουν πατριώτ’. Μπούφι! Άειντι, μπούφι απ’ τα καλάμια!» 

....................................................................................................................................................... 

ΚΙ ΟΠΟΥΣ ΚΑΘΟΥΜ’Ν ΚΙ ΔΙΑΒΑΖΑ απ’ λέτι ρε πιδιά, του παίρνου μιά δόσ’ ξανά απού ν’ αρχή του μπίραβου  του άρθρου. Κι τί να ιδώ ου έρμους: Άφαντου του Μπουγατσκό, άφαντις κι οι ιστουρίις, οι χουροί κι τα τραγούδια απ’ τάχατις έπιξαν τ’ άργανα. Κι απόμ’ναν μόνι οι θκε’ς μ’ οι κουτσλιές ιδώϊαγιας στου χαρτί. 

Δεν πειράζ. Δόξα τουν απ’ δεν ήταν αλήθεια γιατί σκιάχκα,  να σας πω ’ν αμαρτία μ’,  μι τόσου ψέμα μαζουμένου!