Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ταξίδι μιας μέρας...


(...χωρίς επιστροφή;)



[…] Μ’ άρεσε μια θέα. Το βασίλεμα παληό σαν και μένα. Και σύννεφα στον ουρανό μερικά και φως καθάριο πίσω, μεταλλικό. Και η χώρα ήταν ανοιχτή μπροστά μου. Kύτταζα στην Ήπειρο και στην Αλβανία. Τα Γρεβενά κάτω θα ήταν εκεί. Ο κατήφορος κατέβαινε στο ποτάμι, τον Αλιάκμονα. 

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ







"Παληό σαν και μένα..."

Και σκέφτηκα, πότε να ήταν που ανεβαίναμε κατά τον Αη Θανάση και σταθήκαμε να φωτογραφηθούμε (να μας φωτογραφήσει μάλλον ο καλός μου θείος Θανάσης Πανταζίδης). Χτες μήπως; 


Και πότε ήταν (αλλά σαν χτες πάλι το θυμάμαι) να του ετοιμάζει η γιαγιά μου το δανεικό κυνηγετικό σακκίδιο με τις προμήθειες της μέρας: Ψωμί, τυρί, ντομάτες, κεφτέδες, αυγά και ρακί... Να του στρώνει τη μικρή βελέντζα στο σαμάρι επάνω. Να του δίνει και κάτι παλιοπάπουτσα να ποδέσει μην τρυπήσει "τα καλά" από τις κοφτερές λιμάδες, και τις μπιστιριές, πάνω στ' αλώνια αυτά με τις πέτρες που είναι τα βουνά μας. (Με ποιόν πήγαινε να παλαίψει ο θειός μου;).


Κι αυτός ανέβηκε μαζί με τον λεβεντόγερο φίλο του  αφού ...."επίταξε" τ' άλογο του ξαδέρφου του του Μπάγκαβου [του Γιώργου]. Πρώτα στον Αη Θανάση κι ύστερα στον Αη Γιώργη στο Σκάπετο. Από το ταξίδι εκείνης της μέρας μόλις χτες ανακάλυψα πως υπήρχαν και φωτογραφίες κρυμμένες σε θετικό φιλμ (slides) παρακαλώ [υπόψιν για το 1966 μιλάμε τώρα...]. Και ιδού:


Κοιτάζοντας κάτω να απλώνεται το χωριό και πέρα απο την κοιλάδα του Αλιάκμονα η Πίνδος. Μι τ'ς τζιομπαναραίοι (σημ./translation: με τους τσοπάνηδες) αντάμα ψιλή κουβέντα. Κι ένας σκύλος που ήσυχα παρακολουθεί. Κόκκινη η φλοκάτη στο σαμάρι σαν αίμα...


 "Γλήγορο... Γλήγορο..." έλεγε ή γιαγιά άμα μίλαγες για κόκκινο στα όνειρα... 
(Γρήγορα! Σαν όνειρο πέρασαν όλα...).

Κι η αδερφή του, η Λούδα, εκείνα τα χρόνια - με ευαίσθητο ντύσιμο που δεν ήταν για μεγάλες ανηφόρες και ταλαιπώρια -  από τον Αη Νικόλα ίσως λιγο πιό πάνω θα κοίταξε κάτω μια στιγμή κι ύστερα γύρισε να απαθανατισθούν. Αυτή και τα άνθη της...



Ταξίδι μιας μέρας. Προσκύνημα. Ένα κοίταγμα από ψηλά στα αγαπημένα μέρη. Μια φωτογραφία. 

Και τέλος.



Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ημερολόγιο 16ης Ιουλίου 2017 / Βογατσικό







Ακροβατώντας κατεβαίνουν
κόκκινα θαραλέα εφήμερα 
φωνάζοντας σχεδόν
Έρχονται "από κει πάνω"
και φανερώνουν τις απουσίες όλες. 
Οι ρίζες τους πού είναι;
(στον ουρανό ή στο χώμα;)
Ψιλή κόκκινη βροχούλα 
έπιασε να ραντίζει 
τον τοίχο της εξώπορτας 
στο κλειστό σπίτι
Και ήδη μου δείχνει πάλι
 -αβάσταχτο!-
το δρόμο της φυγής.


Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Ο πολιτικός Φίλιππος Δραγούμης

 

 
Πορτραίτο του Φιλιππου Δραγούμη σε νεανική ηλικία από τον φίλο του χαράκτη Γιάννη Κεφαληνό.

 

του Στέφ. Πουγαρίδη*

 

[...] Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να κάνω κάποιες επισημάνσεις σχετικά με την προσωπικότητα του Φίλιππου, όπως τον γνώρισα κατά τη διάρκεια της επιστημονικής έρευνας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η ενδελεχέστερη γνωριμία του κοινού με μία πολιτική φυσιογνωμία που κυριάρχησε στην περίοδο του Μεσοπολέμου στα πολιτικά πράγματα της Φλώρινας, αλλά και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή σε περιόδους κρίσιμες για την ιστορία της Ελλάδας.
Ο Δραγούμης από τα νιάτα του μέχρι και τα γεράματά του υπήρξε πολιτικό όν.
 Ήδη, πριν από την κάθοδο του στην πολιτική κονίστρα, ήταν ενεργό μέλος της Φοιτητικής Συντροφιάς, ενός συλλόγου που εργαζόταν για την κατίσχυση του Δημοτικισμού. Παράλληλα, συμμετείχε στις πνευματικές και πολιτικές διεργασίες της εποχής, ενώ έδειχνε ζωηρό ενδιαφέρον για τη συγγραφή πεζογραφημάτων και ιστορικών πραγματειών.
Ο Φίλιππος κατήλθε για πρώτη φορά υποψήφιος στον Νομό Φλώρινας στις εκλογές του 1920, κατόπιν οικογενειακών πιέσεων, προκειμένου να καλύψει το πολιτικό κενό μετά τη δολοφονία του Ίωνα. Μέχρι τότε, όπως ο Φίλιππος καταγράφει στα Ημερολόγια που εξέδωσε, αδιαφορούσε για την ανάμειξή του στην ενεργό πολιτική και είχε επιλέξει να ακολουθήσει διπλωματική καριέρα. Ανήκοντας στον στενό κύκλο του Ίωνα Δραγούμη και του Σουλιώτη-Νικολαΐδη εκπροσωπούσε ένα ρεύμα σκέψης -λησμονημένο σήμερα- που πρέσβευε τη συγκρότηση Ανατολικής Συνομοσπονδίας στην Ανατολική Μεσόγειο ως αντίδοτο στους εθνικισμούς των κρατών της περιοχής. Σε αυτόν τον κρατικό συνεταιρισμό η Ελλάδα, κατά τη σύλληψη του Δραγούμη, θα πρωταγωνιστούσε με το επιχείρημα ότι αποτελεί διαχρονική κοινότητα κουλτούρας και ιστορίας.
Στη σταδιοδρομία του, όπως ο ίδιος αναφέρει, θέλησε να κρατήσει την πολιτική του αυτονομία και πορεύτηκε μαχόμενος τον άκρατο κομματισμό και τον διπολισμό της εποχής, εκφράζοντας, παράλληλα, αιτήματα για συναίνεση, άμβλυνση των οικονομικών ανισοτήτων, υπέρβαση των εθνοτικών διαχωρισμών και των τοπικών ανταγωνισμών.

Προύχοντες και Δημογέροντες  του Βογατσικού [διακρίνονται 1ος απο αριστερά οι διδάσκαλοι Αθαν.  Πανταζίδης και δίπλα του ο Χρ. Κωνσταντινίδης, τρίτος ο Ζήσης Τζήμας.Στο κέντρο [πέμπτος απο αριστερά]  ο, δολοφονηθείς τον Απρίλιο του 1944, κτηματίας Ζήσης Τακαντζιάς ["Βάρδας"] . Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη σε κάποια περιοδεία στην εκλογική του περιφέρεια από τον ίδιο τον Φίλιππο Δραγούμη καθώς επισκέφθηκε και την γενέτειρα (περ. 1930)/ Αρχείο Φιλίππου Στ. Δραγούμη.
Τις προτεραιότητές του αυτές τις στήριξε στις βασικές συνιστώσες της ιδεολογικής του συγκρότησης, όπως η αγροτική ιδέα, η αναβίωση της κοινοτικής παράδοσης στη Μακεδονία και η διοικητική αποκέντρωση των υπηρεσιών του ελληνικού κράτους. Για αυτό τον λόγο, ο ίδιος και οι οπαδοί του κατηγορήθηκαν από τους «εξ επαγγέλματος υπερπατριώτες» ως αυτονομιστές.
Στο πολιτειακό ζήτημα, αν και τη δεκαετία του 1910 τασσόταν αναφανδόν υπέρ της βασιλείας, υποστήριξε την Αβασίλευτη Δημοκρατία μετά την καθιέρωσή του, το 1924. Αποχώρησε, μάλιστα, από τη μάχιμη πολιτική το 1936 ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος από τον Μεταξά.
Επανήλθε στο προσκήνιο της κεντρικής πολιτικής σκηνής το 1944 ως Υφυπουργός της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου στο Λίβανο. Λόγω της προτέρας του θητείας στο διπλωματικό σώμα και της θεωρητικής του σκευής στα εθνικά θέματα θεωρήθηκε ο καταλληλότερος Έλληνας πολιτικός για να υποστηρίξει νομικά τις ελληνικές αξιώσεις για παραχώρηση, μεταξύ άλλων, της Βόρειας Ηπείρου και των Δωδεκανήσων ως ανταμοιβή για την ελληνική συμβολή στη συμμαχική νίκη. Το 1947, μάλιστα, σήκωσε μεγάλο βάρος της διαπραγμάτευσης των ελληνικών θέσεων στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι, όταν και διαμορφώθηκαν τα σημερινά σύνορα του ελληνικού κράτους. Η αστοχία επίτευξης του συνόλου των ελληνικών στόχων προκάλεσε επικρίσεις σε βάρος του. Για την πραγμάτωση των εθνικών επιδιώξεων διακήρυσσε αταλάντευτα και εργάστηκε για την ανάγκη σύνδεσης της ελληνικής πολιτικής με αυτήν των Φιλελεύθερων κρατών της Δύσης.
Την περίοδο του Μεσοπολέμου έλαβε μέρος στις θεωρητικές αναζητήσεις αναφορικά με την ελληνικότητα και την ανανέωση της Μεγάλης Ιδέας αποκαθαρμένης από το επεκτατικό περιεχόμενο της ξοφλημένης Μεγάλης Ιδέας της προηγούμενης περιόδου. Η εθνική του θεωρία για την εγχάραξη μιας νέας εθνικής ταυτότητας, όπως ο ίδιος την οραματιζόταν, εδραζόταν στη συγχώνευση σε ένα οργανικό όλο παραδοσιακών συντεταγμένων της σκέψης του, όπως ο εθνισμός, ο Ανατολισμός, ο Δημοτικισμός, πλαισιωμένες από τον μεταρρυθμιστικό σοσιαλισμό. Από το αναγεννητικό σχέδιο του Δραγούμη εξοβελίζονταν ο εθνικισμός, ο ιμπεριαλισμός και ο επαναστατικός κομμουνισμός.
Αυτή τη θεωρητική σύλληψη θέλησε να τη μετουσιώσει σε πολιτική πράξη πολιτευόμενος στον Νομό Φλώρινας άλλοτε αυτοδύναμα, ως επικεφαλής του Αγροτικού Κόμματος, και άλλοτε συνεργαζόμενος με το Λαϊκό κόμμα.
Από το 1920 μέχρι και το 1936 παρέμενε ηγετική φυσιογνωμία της πολιτικής ζωής στον Νομό, αντλώντας τη δύναμή του, κυρίως, από τη δεξαμενή των σλαβόφωνων ψηφοφόρων προς τους οποίους άπλωνε δίχτυ πολιτικής προστασίας με διακηρυγμένη πρόθεση να αμβλύνει τη, σε βάρος τους, καχυποψία των φορέων εξουσίας του ελληνικού κράτους. Ενδεικτική της αντίληψής του για την εθνικά επωφελή διαχείριση του σλαβόφωνου πληθυσμού του Νομού υπήρξε η εναντίωσή του το 1948 στις ακραίες φωνές «εθνικοφρόνων» πολιτικών παραγόντων που ζητούσαν την εκδίωξη από την Ελλάδα όλων των σλαβόφωνων συλλήβδην.

Ο Φίλιππος Δραγούμης φωτογραφίζεται ανάμεσα σε Βογατσιώτες στο "Παζάρι"(φωτ. περίπου του 1930)

Η πολιτική του σταδιοδρομία ολοκληρώθηκε το 1952, οπότε και αποχώρησε οριστικά από τον πολιτικό στίβο. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να αρθρογραφεί στον αθηναϊκό τύπο, ξιφουλκώντας κατά της τιτοϊκής μακεδονικής πολιτικής και καυτηριάζοντας ό,τι θεωρούσε αβελτηρία της ελληνικής διπλωματίας στο Μακεδονικό και το Κυπριακό Ζήτημα. Σε όλη του τη δράση, το αντικείμενο των πολιτικών του ενδιαφερόντων υπήρξε η προστασία των θαλερών ελληνικών κοινοτήτων της, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, της Κύπρου, της Μακεδονίας, της Βόρειας Ηπείρου. Σημαντικό επίσης μέρος της πολιτικής του ενέργειας απορρόφησε η διαμόρφωση και η διατύπωση της ελληνικής επιχειρηματολογίας έναντι των ξένων προπαγανδών στην ελληνική Μακεδονία.
Ολοκληρώνοντας την αδρομερή προσέγγιση του Φίλιππου Δραγούμη φρονούμε ότι υπήρξε μια πολυσχιδής προσωπικότητα με σημείο αναφοράς τη Φλώρινα, επιδεκτική σε πολλές ερμηνείες, μια και δραστηριοποιήθηκε τόσο στον χώρο του πνεύματος όσο και της πολιτικής, συμβάλλοντας, σε τοπικό επίπεδο, στη διαμόρφωση της πολιτικής συνειδητότητας των κατοίκων του Νομού και χαράσσοντας την εθνική στρατηγική σε θέματα των οποίων ο απόηχος φτάνει μέχρι και τις μέρες μας. Σήμερα, η αναβαθμισμένη γεωστρατηγική σημασία της Δυτικής Μακεδονίας, που φαίνεται να της προσδίδει η διέλευση αγωγών, αλλά και η αναζωπύρωση του εθνικισμού στη γειτονιά μας, καθιστά την πολιτική παρακαταθήκη του Δραγούμη επίκαιρη για την αντιμετώπιση των προβλημάτων.



Το άρθρο Ο πολιτικός Φίλιππος Δραγούμης αντλήθηκε από τον ιστότοπο neaflorina.gr και υπάρχει ΕΔΩ.

*O κ. Στεφ. Πουγαρίδης είναι Φιλόλογος. Το 2016 υπέβαλε με επιτυχία Μεταπυχιακή Διπλωματική εργασία με τον τίτλο «Το Μακεδονικό ζήτημα κατά τον Φίλιππο Δραγούμη (1912-1962)» στην Παιδαγωγική Σχολή της Φλώρινας-Τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Το Βογατσικό στα τέλη του 19ου αιώνα...




Χάρτης της περιοχής  (1910!) με όλα τα τοπωνύμια στα Σλαβικά. To Βογατσικό ως Bogasko. Σημειώνεται και η θέση του γεφυριού της Σμίξης /ως Smiksi [ο χάρτης από το  blog Smerdaleos]

Ο Ταγματάρχης του Μηχανικού Νικόλαος Θ. Σχινάς γεννήθηκε το 1844. Κατά τό διάστημα 1886–1887 διετέλεσε Ταγματάρχης του Μηχανικού στο  Επιτελικ Γραφείο το Υπουργείου των Στρατιωτικών, Τχης ΜΧ στο Επιτελείο του Τρίτου Αρχηγείου, Διοικητής του Β΄ Τάγματος του Μηχανικού, ενώ στα 1897 είχε ήδη προαχθεί στον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη ΜΧ. Κατά την ίδια περίοδο εκλέγεται Βουλευτής Βόλου. Αργότερα προήχθη στο βαθμό του Συνταγματάρχη και το 1909 υπηρέτησε με το βαθμό αυτόν ως Διοικητής στην Σχολή Ευελπίδων. Πέθανε το 1912.

Με εντολή του έλληνα Υπουργού των Στρατιωτικών επισκέφθηκε («περιηγήθηκε») ως κατάσκόπος τις τουρκοκρατούμενες περιοχές της Θεσσαλίας-Ηπείρου-Μακεδονίας. Την εμπειρία του κατέγραψε σε πέντε φύλλα (τόμους) από τους οποίους ο  πρώτος  εκδόθηκε το  1883 (δοιπορικαί ναμνήσεις τοι δοιπορικόν τς λλάδος κατά τε ξηράν κα θάλασσαν ν συνδέονται γεωγραφία μετ τς στορίας κα μυθολογίας τι). Από το 1886 μέχρι το 1887 εκδόθηκαν άλλοι τρεις τόμοι (Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου Νέας Οροθετικής Γραμμής και Θεσσαλίας / Συνταχθείσαι τη εντολή του επί των στρατιωτικών υπουργού υπό Νικολάου Θ. Σχινά ταγματάρχου). Το 1897 εκδόθηκε και το Οδοιπορικόν Ηπείρου. Όλα του τα βιβλία τυπώθηκαν στον εκδοτικό οίκο Messager d’ Athenes με δαπάνη του υπουργείου Στρατιωτικών. 

Νικόλαος Θ. Σχινάς, Στρατιωτικός, & πολιτευτής (1844-1912).
Το σημαντικό έργο του Σχινά μας παρέχει πλήθος  πληροφοριών για τις υποδομές των περιοχών   [δημόσια κτίρια, πανδοχεία-χάνια, ελληνικά σχολεία ή ιεροδιδασκαλεία των οθωμανών (μεντρεσέδες), χώρους λατρείας (εκκλησίες, τεμένη, συναγωγές κλπ), κατάσταση και βατότητα των δρόμων, ύπαρξη εναλλακτικών διόδων ή γεφυρών κλπ]. Δίδονται επίσης πληροφορίες για την κτηνοτροφική και γεωργική παραγωγή των τόπων και καταγράφονται πληθυσμιακά ή άλλα αριθμητικά στοιχεία (που συχνά όμως ελέγχονται για την ακρίβειά τους). Το έργο αυτό οπωσδήποτε θα χρησίμευσε σαν πολύτιμος οδηγός σε πολλούς έλληνες στρατιωτικούς που αργότερα θα είχαν εμπλοκή στον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908).
 
Το Βογατσικό ο Σχινάς φαίνεται πως το επισκέφθηκε δυο φορές. Την πρώτη φορά το προσέγγισε από το Σισάνι και την επόμενη ερχόμενος από Καστοριά περνώντας το περίφημο γεφύρι της Σμίξης. Το όμορφο -τρίτοξο- αυτό πέτρινο γεφύρι, πιθανότατα χτίστηκε κατά τη βυζαντινή περίοδο ή στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Κατέρρευσε, μάλλον από διάβρωση στις βάσεις του, το 1928.
Σύμφωνα με εκτίμηση του Γιώργου Γκολομπία (ο οποίος συνέλεξε ιστορικά στοιχεία και πολλές προφορικές μαρτυρίες Βογατσιωτών, τα οποία και δημοσίευσε στα φύλλα 77,& 78 /Ιούλ. & Αυγ.-Σεπτ. & Οκτ.  1991 της εφημερίδας το Βογατσικό ) η περίπτωση της δολιοφθοράς (ανατίναξη των βάσεων) από κτηματίες της περιοχής  δεν θα πρέπει να ισχύει.

Αναπαράσταση του γεφυριού της Σμίξης [σχέδιο Ν. Τσίγκας]
 
Παραθέτουμε εδώ τα αποσπάσματα που αφορούν το Βογατσικό, το Σάντοβο και το γεφύρι της Σμίξης:



[…] το χωρίον Μπογασκόν

 έχον, 500 οικογενείας χριστιανικάς, μαγαζεία, 3 εκκλησίας, 4 χάνια, 80 κτηνών, 4 βρύσεις, χόρτον, οίνον και ολίγους δημητριακούς καρπούς. Από τούτου κατωφερής οδός έχουσα αριστερόθεν αμπέλους και δεξιόθεν υπερκείμενον πετρώδες και γυμνόν έδαφος, φέρει μετά ½ ώραν εις ομαλόν έδαφος δια της όχθης του ποταμού μένοντος αριστερόθεν μετά ½ ώραν και φέρει εις υψηλή 12 μ λιθίνη τρίτοξον γέφυρα [ γέφυρα Σμίξης ], 50 μ. μήκους και 3μ πλάτους. Μετά μικρόν από ταύτης βαίνουσα επί ετέρας γεφύρας, της επί του ρεύματος του φέροντος  τα ύδατα της λίμνης της Καστορίας εις τον Αλιάκμονα από του χωρίου Δουπιάκοι, όπου και υδρόμυλος […]

…………………………………………………………..........


  Σάδοβον. Κείται εν τη ομονύμω μεγάλη χαράδρα, δι ής και ο ομώνυμος ρέει ποταμός, χυνόμενος εις τον Αλιάκμονα, ο πηγάζων εκ του Μωρικίου [ σημ. το Μουρίκι ] όρους. Δια του ύδατος δε αυτού κινούνται υδρόμυλοι. Απ’ αυτού δε η οδός φέρει εις την κωμόπολιν

Βογατσικόν -έχουσαν 2000 κατοίκους χριστιανούς, 2 σχολεία αρρένων, σχολείον θηλέων, κρήνας, χάνια, εκκλησίας και παρεκκλησιον. άνω δε τη κωμοπόλεως επί  του όρους κείται το επ’ ονόματι της Αγίας Σωτείρας Μονύδριον, έχον 10-12 κελία μικρά κατωτέρω δε ταύτης εντός των αμπελώνων έτερον  επ’ ονόματι του Αγίου Κωνσταντίνου. Από τούτου η μεν οδός η βαίνουσα επί των υπωριών του όρους Κουστουράζι [ εννοεί το Κωσταράζι ], κλάδου του όρους Μωρικιού καθίσταται δύσβατος και πετρώδης, ετέρα όμως οδός φέρει εις μεγάλην χαράδραν από ταύτης δε  βαίνουσα επί μικρόν παρά την αριστεράν όχθην του Αλιάκμονος φέρει εις 

Σλήμνιστα, Σδάρλοι [ εννοεί αντίστοιχα την Σλήμ’στα / σημερινό χωριό Μηλίτσα και το Σδράλτσι ή  Σδράλτ’ς  /σημερινό χωριό Αμπελόκηποι ] των χωρίων τούτων υπέρκειται βουνόν φαλακρόν και λίαν πετρώδες, (εφ’ ου κείται το χωρίον Κουστοράζι). Ταύτα έχουσι κατοίκους 800 χριστιανούς, εκκλησίαν, σχολείον αρρένων [...]

Μπουμπούστι [ ή Μπόμπουστα (Бобуща) / σημερινό χωριό Πλατανιά ] χωρίον έχον 300 οθωμανούς και παράγον ωραία καπνά. Ου μακράν τούτου και αριστερόθεν ½ ώραν της οδού κείται το χωρίον Γκινόσι [ ή Γκινόσ’ (Гинош) / σημερινό χωριό Μολόχα ] έχον 250 οθωμανούς και τέμενος. Από δε τούτου η οδός φέρει εις τη επί του ποταμού Αλιάκμονος

Γέφυραν Σμίξης. Από της γεφύρας ταύτης παρά τη οποία εισρέουσι εις τον ποταμόν Αλιάκμονα τα ύδατα της λίμνης Καστορίας, διευθύνεται η οδός προς το παρά την Μεσημβρινήν όχθην της λίμνης της Καστορίας χωρίον Δουπιάκους, από του οποίου δια λέμβου διεκπεραιούμεθα εις Καστορίαν, είτε ακολουθούμεν της δια των αμπέλων της Πέτρας αμαξιτόν προς Καστορίαν οδόν, ήτις έχει και δυό κλάδους, ων προτιμότερος, ως μάλλον ομαλός, είναι ο προς αριστερά. Η οδός αύτη εκτείνεται ΜΑ και προς τα χωρία Σδράλοι και Σλήμνισταν […]




ΣΗΜ. 1. Από ΕΔΩ [κλικ] μπορείτε να κατεβάσετε ή να δείτε / διαβάσετε όλους τους τόμους των περιηγήσεων του Νικ. Θ. Σχινά σε ψηφιοποιημένη μορφή.
ΣΗM. 2. Από ΕΔΩ [κλικ] μπορείτε να διαβάσετε στο blog ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ παλιότερη ανάρτηση σχετική με το γεφύρι της Σμίξης.


Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Ο Ξεχωριστός Φώτης Σιώτας



PHOTO: Propaganda

Τον Φώτη τον θυμάμαι μικρό παιδάκι ντροπαλό με τα πεδιλάκια του καλοκαίρι να πηγαίνει χέρι χέρι με τον παππού του [Φώτη] Μητάκο στο Παζάρι ή κατά το φούρνο του Τακαντζιά για ψωμί. 

Αργότερα τον θαύμασα για την πορεία του στη μουσική (βιολί, τραγούδι, φωνητικά), την έντονη παρουσία του στη δισκογραφία [του "έντεχνου"] και τη συναυλιακή κουλτούρα. Είχε έναν πειθαρχημένο εσωτερισμό το παίξιμο και ίσως μαζί κάποια αδιόρατη θλίψη η παρουσία του. Πράγματα  ικανά ώστε να συνεγείρουν ...ποιήματα. 

Τώρα  -μέσα σ' αυτόν τον γενικό  χαλασμό- έχει αυτονομηθεί μουσικά και έχει διαλέξει τον δικό του ξεχωριστό δρόμο. Διαβάζω μάλιστα πως χρησιμοποιεί και τις εγκαταστάσεις του παλιού/θρυλικού studio "Αγροτικόν" του παντοτινά αγαπημένου και πάντοτε ζώντος Νίκου Παπάζογλου...

Καλή τύχη Φώτη (εν μέρει βογατσιώτη!). Σε "βλέπουμε"!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ από το Propaganda [ΚΛΙΚ]