Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Τα ...δικά μου "Δραγούμεια".



Αύγουστος 2017


[…] Δεν είνε κανείς ποιητής μια στιγμή ή μιαν ώρα ή μιαν ημέρα. 

είναι πάντα και παντού ή δεν είνε καθόλου.
          [από τα αδημοσίευτα ημερολόγια του Ίωνα Δραγούμη / 9 Ιανουαρίου 1903]

 


Εφημερίδα "ΟΔΟΣ" της Καστοριάς
 3 Αυγούστου 2017- αριθμός φ. 897



"Το σημερινό φύλλο της εφημερίδας είναι αφιερωμένο στην άγνωστη και υποβλητική ποίηση (1898-1905) του Ίωνα Δραγούμη. Πρόκειται για την πανελλήνια πρώτη δημοσίευση των ποιημάτων του σε "συγκεντρωτική” μορφή. Την επιμέλεια του ποιητικού αφιερώματος είχε και φέτος ο συνεργάτης και φίλος της εφημερίδας νευρολόγος-συγγραφέας κ. Νώντας Τσίγκας. Το εισαγωγικό κείμενο έγραψε η επικ. καθηγήτρια της Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ. Ιωάννα Ναούμ". 


 ΥΓ. 
Το 24 σέλιδο αφιέρωμα  κοσμείται από ζωγραφική του αδελφού του Ίωνα Νίκου Δραγούμη και του αξέχαστου Χρυσόστομου Τζημάκα, εμπνευστή και αρωγού των "Δραγουμείων" στο Βογατσικό. Το εξώφυλλο δικό του [Μυλοπόταμος/Άγιον Όρος].




Κοκκιναράς (1904),Λάδι σε μουσαμά. Έργο του Νικ. Δραγούμη.
 




Ο ΥΜΗΤΤΟΣ


Από τον κάμπ’ ως του βουνού το ρίζωμα κει πέρα

Λόφος το λόφ’ ακολουθά μεθούνε μες στην ξέρα

Παντού γυμνό ξεφύτρωσε, παληόν ερημοκλήσι.



Πέτρα την πέτρ’ απλώνεται, ρούχο στακτύ ντυμένη

Στενή, στενή χαραμματιά για λίγο χώμα μένει

Φύτρωσε κ’ εδώ γυμνό, παληόν ερημοκλήσι.



Κει τα θυμάρια ντροπαλά, μες απ’ το δόλιο χώμα,

Κρύβουν τη γύμνια των πετρών και της φιλούν στο στόμα.

Φύτρωσε κ’ εδώ γυμνό, παληόν ερήμοκλήσι.



Και στο βουνό ατέλειωταις ράχαις μέσα στης ράχαις

Στρογγυλεμμέναις χώνονται, κι άλλες πετούν μονάχαις.

Φύτρωσε κ’ εδώ γυμνό, παληόν ερημοκλήσι.



Οι ράχαις κάνουν ρεμματειαίς, σμίγουν πολλές σε μία

Δίχως πλατάνια, όμορφαις, και δίχως νερά κρύα.

Φύτρωσε κ’ εδώ γυμνό, παληόν ερημοκκλήσι.



Στο μονοπάτι το στενό και το ξετεντωμένο

Που κάπου χάνεται στης ερημιαίς ξενητεμμένο

Φύτρωσε κ’ εδώ γυμνό, παληόν ερημοκκλήσι.



Κοντά στης στάναις, στης σπηλιαίς, στης λογοσταίς της βρύσαις

Στο πεύκο το μοναχικό και στης μεριαίς της ίσιαις

Παντού γυμνό ξεφύτρωσε, παληόν ερημοκλήσι.

                                                             

                                                    ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ/  Απριλίου 1  (1900)



Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Θρησκευτική ατμόσφαιρα του πεπερασμένου...







 Τιμητικός σχολιασμός της παλαιότερης ανάρτησής μου στο διαδίκτυο με την ανάγνωση/οπτικοποίηση του διηγήματος "Φιλμ οκτώ χιλιοστών". Από τον  συνάδελφο Ακτινολόγο μα και άνθρωπο του σινεμά [δείτε εδώ -μετά το 23:16- τί εστί Μίλτος Αρβανιτάκης από μια παλιότερη παρουσίαση του πορτρέτου τους ως δημιουργού στο ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ] και εξαίρετο μεταφραστή της ποίησης του αμερικανού ψυχιάτρου Richard M. Berlin (Εργαστήριο Ανατομικής και Εγχειρίδιο Ποίησης- Για το πρώτο βιβλίο μοιράστηκε μαζί με τον Αγγ. Γρόλλιο το κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης το 2016.  
Από καρδιάς ευχαριστώ τον Μίλτο Αρβανιτάκη και με χαρά αναδημοσιεύω παρακάτω τον σχολιασμό του:

Ο φίλος συνάδελφος στην Ιατρική - της ειδικότητας της Νευρολογίας, γνωστός Βογατσιώτης συγγραφέας και blogger αναγνιγνώσκει το διήγημά του ''Φιλμ οκτώ χιλιοστών'' από τη συλλογή του βιβλίου των διηγημάτων του ''Εποχιακός διανομέας'' [εκδόσεις Πανoπτικόν, 2013]. Το διήγημα γράφτηκε σαν σχολιασμός των κινούμενων εικόνων πάνω σε μια οθόνη ενός υπολογιστή των ανθρώπων, των τόπων, των εθίμων ενός χωριού του 1961 ειδωμένα από το βιζέρ μιας ερασιτεχνικής κάμερας των 8 χιλιοστών σε μια έγχρωμη χωρίς ήχο μικρού μήκους τανία. 
 
Σχεδιασμός: Στέλιος Ψευτογκάς
Ο συγγραφέας, ανατρέχοντας υποσυνείδητα στην εξαιρετικά συγκινητική πιραντελλική γραφή του διηγήματος του μεγάλου Σικελού στη συζήτηση του με τη πεθαμένη μητέρα του- "Συζήτηση με τη μητέρα μου"- σε συνδυασμό με το σκιαθίτικο Παπαδιαμάντειο ύφος δημιουργεί μια θρησκευτική ατμόσφαιρα του πεπερασμένου αλλά και της χαράς της ζωής όσο αυτή θριαμβεύει. Οι παιδικές αναμνήσεις του συγγραφέα από τα αγαπημένα του πρόσωπα που υπάρχουν μοναχά στη μνήμη του πια, αναβιώνουν στις γεμάτο πόνο περιγραφές μιας ειδυλλιακής ζωής στο απομωνομένο από τον τεχνολογικό πολιτισμό χωριό του μιας περασμένης εποχής. Η βαθιά φωνή του ταιριάζει μουσικά με τα λεγόμενα του. Οι φράσεις του συγγραφέα μοντάρονται συντακτικά ή ανάλογα αντιστικτικά με τα πλάνα του έχρωμου ερασιτεχνικού χωρίς ήχο μικρού μήκους φίλμ 8 χιλιοστών που γυρίστηκε περίπου το 1961 από έναν άγνωστο μετανάστη του Βογατσικού στην Αμερική κατά τη διάρκεια μιας καλοκαιρινής επιστροφής του με την οικογένεια του στο χωριό της καταγωγής του. Το εξαιρετικά κινηματογραφικό ψηφιακό μοντάζ του Γιώργου Σπάνια που κατορθώνει με επιτυχία να συνδυάσει τη μυθοπλασία με το ντοκιμαντέρ έγινε πάνω στο ερασιτεχνικό φιλμ των 8 χιλιοστών που ανάρτησε στο You Tube o Κ. Μαραγκός του οποίου συγγενής υπήρξε ο ερασιτέχνης κινηματογραφιστής. Το τελικό συγκινησιακό αποτέλεσμα της ανάγνωσης που συνοδεύει το ερασιτεχνικό φιλμ αναδύεται και με την συνοδεία των a capella δημοτικών τραγουδιών που ακούγονται και ηχογραφήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '70 από Βογατσιώτες ερασιτέχνες δημοτικούς τραγουδιστές. Τέλος οι παλιές φωτογραφίες εποχής προέρχονται από το αρχείο του Νώντα Τσίγκα, τον οποίο ευχαριστώ ιδιαίτερα για την τιμή που μου έκανε να μου εμπιστευτεί να ανεβάσω, μετά από την πρωτότυπη δική του ανάρτηση της ανάγνωσης του, το τελικό φιλμ για όλους τους φίλους που δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του. Το link του φιλμ της πρωτότυπης ανάρτησης του Νώντα Τσίγκα είναι ΕΔΩ


                                    Μίλτος Αρβανιτάκης
                                                               29 Ιουλ 2017