χρώματα σε βογατσιωτικη ιστορία...

 

ΙΔΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ του Εργαστηρίου της καλής μου φίλης και εικαστικού Μερόπης Σωτηροπούλου-Μάγκελ, βασισμένη στο βογατσιώτικο μυθιστόρημά μου Οὑ ἀπάν κι οὑ κατ’οὑ κόσμους  (2009). Τα παιδιά, με τη βοήθεια ασφαλώς της Μερόπης (που η ίδια έχει τιμήσει και τον Εποχιακό διανομέα και το Μαύρο χιόνι, με έργα της εμπνευσμένα από αυτά),  απομόνωσαν παραγράφους  των δυο πρώτων κεφαλαίων και τις ζωγράφισαν. Μου τις έστειλαν χτες και με αφιέρωση παρακαλώ. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς.

Να που αποδεικνύεται ότι ή Ἱστουρία πένθιμ’ ἀλλά κάν’ φόβια (Ιστορία πένθιμη αλλά καθόλου τρομακτική) όχι μόνον δεν τρομάζει τα παιδιά αλλά αντίθετα τα εμπνέει με χρώματα και ζωή.

 

…Ἄλλ’ εἶχαν ἀμπρουστά τ’ς κάτ’ πουτήρια τσουρλουτά μ’ ἕνα πράσ’νου πιῶμα, ἄλλ’ μι κόκκινου. Κανά δυό ματσκαλνοῦσαν οὐριξιάτ’κα μπιλμπιά κι φιστίκια - μὶ τοὺ ἅλας ἀντάμα κὶ μὶ τὰ φλούδια- κι ἔπ’ναν ἕνα πρᾶμα κίτρινου σὰν τοὺ τσιάι, πούχι κουλιουμπ’σμένα μέσα κάτ’ παγάκια. 

 

***

 

…Λές κι εἶχι ἀπιράσ’ καένας τρανός χάμουργκας, σὰν ἀρκούδα, κι ἔκαμι ὅλου αὐτό τοὺ ζαράλ’. Ἀντάμουσα ἕναν μπάρμπα μὶ τραγιάσκα κὶ μιά τσιγάρα στοὺ στόμα…

 

***

 

…Βγῆκα κι ἔκατσα στοὺ ὕψουμα στ’ διξαμινή, κάτ’ ἀπού ν’ «Ἀπαγουρημέν’», κι ἀγνάντιψα σιαπέρα. Μι φ’σοῦσι ἕνας ἀέρας δρουσιρός κι ἦταν κι οὑ ἤλιους ἀπ’ βγῆκι λίγου μέσα ἀποὺ τὰ σύννιφα κὶ μὶ ζάβουνι. Κι ὕστιρα σὰ νὰ μὴ πῆρι οὑ ὕπνους οὐρθόν…

 ***