Μας κλεβ’ν οι Κινέζ΄!
Πῶς λέμι «ἔκαμι τοὺν Κινέζου»; Πάρτι του ἀλλιῶς: Εἶχιν ἔρθ’ ἕνας, ἀπ’ λέτι, μ’σός κινέζους μ’σός Ἕλληνας, κι ἔκαμνι τουν …ἀμιρικάνου Μπουγατσιώτ’– τάχατις τουν οὑμουγινῆ ντὲ– στοὺ παζάρ’, κανάν κιρό. Ἔπιασι μιά καρέκλα σ’ν πιρουγλιά ἀποὺ κάτ’, στ’ Παντιλῆ τοὺ ζαχαρουπλαστείου, κι... « ἀγόραζιν»… Ἄκ ’ σι λέξεις λουγιῶ-λουγιῶ. Λάφια ἄσουτα. Στόμα δεν μάζουναν νέ σπουρίτια, νέ χιλ’δόνια, νέ πιδιά, νέ ἀνθρώπ’, μισμέρ’ καλουκιριάτ’κα στοὺ Παζάρ… Αὐτό ἀπ’ τοὺν ἔκαμι ἰντύπουσ’ ἦταν οἱ Μπουγατσιώτ’σις. Τ’ς ἴγλιπις, ἄντας τ’ς ρουτοῦσιν καμμιά δόσ’ ἡ ἄλλ’ τίπουτας, ἀπουκραίνουνταν λές κι τ’ν ἀπουχ ’ ποῦσι, σὰν κακιουμέν’ θάρρουμ’: «Τί μοῦ;» Ἴλιγιν ἡ μιά: «Ἀμό Τάνα…» «Τί μοῦ;» Παραπέρα μιὰ ἄλλ’: «Ἄκσις τίπουτας ἰσύ;» «Τί μοῦ;» Μιά σύρμου, τάχατις ἴλιγι, σ’μά στοὺ ’φτί, σὶ μιά: «Δὲν ξέρ’ς τὶ μ’εἶπιν…» «Τί μοῦ;» M ιά μπουτσκουτή, ντουνιά χαρά: «Ξέρ’ς τι π’λοῦσαν οἱ γιούφτ’ σήμιρα ἰξόν τὰ κιλίμια τ’ς μηχανῆς κι τ’ς σίτις;;;» «Τί μοῦ;» «Θὲλτ’ς νὰ σὶ πῶ τὶ πῆ...