Λέξεις «κάσιαβις»…

 

 Νηρηΐδες του Βογατσικού, δηλαδή νεράιδες του 195... τόσου. Είνι τις κάτ’ στου πουτάμ’ – τ’ς  «πείραξάμι» μι ΑΙ…)

Στον Γιάννη Πατσώνη που αγαπά τα   …«Κλεοπατρίστικα»  ιδιόλεκτα

 

ΔΕΝ ΒΓΑΝ’ ΖΙΣΤΟ ΝΙΡΟ. Μα έτσ’, μα άλλιώς καν τίπουτας δεν γένιτι. Ήρθιν η ώρα τ’ ν’  άλλάξ’  κι ου καυστήρας απ’  του αέριου. Ιταλικός απ’  γένιτι σ’ν Τουρκία, άντιξιν ου έρμους είκουσ’  χρουνάκια, αυτός ιμάς κι ιμείς αυτόν. Θε’ σχουρέστουν. «Δόξα τουν» δεν ήταν ξύκ’κους…Έλα ντε όμους απ’  θα πρέπ’ ώσπου νάρθ’ ου κινούργιους −κι άμα βρούμι φέτους μάστουρα σ’ν Ιλλάδα− θα νάμαστι μι τα μαστραπάδια και τς κατατσαρόλις να πλένουμέστι. Σαν κανακιρό στου χουριό: Κουπάνις, κατσαρόλις, κακάβια, χαρανιά, μαστραπάδια, σπάρτσις (=κάτ’ κουμματσιούλια που πετσέτις για του τρίψ’μου) κι τα ρέστα, ιπιστρατεύνταν για να μπανιαρ’στούμι…Μια φουρά τ’ βδουμάδα κι πουλύ ήταν. Παραπάν’, έβλαφτιν θάρρουμ’… (Σαν τ’ς καλουγέρ’ στ’ Αγιουνόρους απ’ δεν πλένουντι, λέει, κι τρίβ'ντι μι ξυστριά…)

Κι έτσαϊας, άντας τα σκέφουμ’ν αυτά, μ’ ήρθαν στου στόμα λέξεις σχιτ’κές μι του νιρό στου χουριό απ’ μι παραξένιψαν. Μπουγατσιώτκις ήταν; Ξένις, δαν’κές κι αγύρ’ στις; Ποιος ξέρ’. Τ’ς ίλιγαμι πάντους κι μι του παραπάν’… (Ίχαν κι γούστου!)

στρασκαλίσκα= πιτσιλίστηκα με νερά

σιουρκαλίσκα= ξεπλύθηκα [σουρκαλνιούμι= περιχύνομαι με νερά, σουρκάλ’σα= ξέπλυνα, περιέχυσα με νερό κάτι ή κάποιον] .

μπλατσκανίσκα= πλατσούρισα στα νερά (σαν τα κουρτσούλια στ’  ζουγραφιά!) 

κουλιουμπίσκα= έπεσα μέσα στο νερό

κουλιούμπ’σα= κολύμπησα. Εξ ού μάλλον και το επώνυμο «Κουλιούμπας» (κάποιος πρόγονος θα ήταν δεινός κολυμβητής ή λάτρης του Αλιάκμονα).

μπανιαρίσκα= έκανα μπάνιο, πήρα το λουτρό μου, μπανιαρίζουμι= κάνω μπάνιο, παίρνω το λουτρό μου

κασίτσα= μούσκεμα, κάθυγρος [ίγκα κασίτσα= έγινα μούσκεμα, βράχηκα, ίγκι κασίτσα στου ίδρουτου= καταΐδρωσε]

κασαβιάσκα= μουσκεύτηκα

κάσιαβους= υγρός, μουσκεμένος

σιούρκα= βρύσ’

μπνάρ’ = πηγάδι

πηγάδ’= δημόσια κρήνη