«Ου καλός ου κυνηγός είν’ κι ψίχαλα μουρός…»
—Ἀρέ, γιὰ νὰ τοὺν ἰδεῖς τοὺ λαγό στοὺ γιατάκ’ τ ’ θὰ πρέπ’ νάσι ντίπ γιὰ τοὺν Σπληνάρ’ σι λέου! Ἔτσαϊας ἴλιγιν οὑ μακαρίτς οὑ Κώκιας τ’ Τάκα τ’ Τσιότρα –κυνηγός ποὺ ν’κούνια τ’– ἀπ’ πάεινιν στοῦ κυνήγ’ μι τοὺν ἀδιρφό τ’ τοὺν Χρήστου, τοὺν έρμου τοὺν Τσιάτσιου τοῦ Σ’μώτα, τοὺν Γιάνν’ τοὺν Τζιουμάκα — μιά ζουή μόνι μὶ τ’ἀφνούς μὶ φαίνιτι... Γιὰ νά ’ σι σὶ θέσ’ νὰ τοὺν ἰδεῖς τοὺ λαγό στοὺ μέρους τ ’ , νὰ τοὺν ξιχουρίσ ’ ς στ ’ φουλιά τ ’ , ν άχ ’ ς ράσ ’ δηλαδή, ὄχ’ μόνι ἔπριπι νάχ’ς μάτ’ ἀητίσιου (κὶ σὰν τοὺ σάϊν ’ , τοὺ γιράκ’, τοὺ κλικλί κὶ τοὺ ὄρνιου, που ’ νι ἀξαδέρφια , μ ’ κρά κι τρανά...) ἤ μάτια σὰν τ ’ ς κουκουβάγιας τ’ νύχτα, ἀλλά θέλ ’ νάσι κι ψίχα ἀλαφρουΐσκιουτους, νάχ’ς ψα μουραμάρα. Καμιά φουρά κι πιὸ πουλλή. Τόσην ἀπ’ νὰ χρειάζιτι νὰ σὶ πᾶν, τὰ πιαλούντα, διμένου σ’ν «Ψυχιατρική Κλινική Νικολάου Σπινάρη» (οὑ Σπληνάρς σ’ν Κόζιαν’) νὰ σι σ’μάσ’ τοὺ νοῦ. Τώρα τί τὰ ψάχν’τς τὶ τὰ χαλέβ’ς κι οὑ ἔρμο...