Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2022

  Μια διαρκής ντροπή...


Όταν μιλούν στο Βογατσικό για Μεγάλο ευεργέτη των Σχολείων εννοούν πρωτίστως, όλοι φαντάζομαι, τον ευπατρίδη αρχιτέκτονα Ράλλη Πλιούφα (γεννήθηκε στο Βογατσικό 222 χρόνια πριν). Με δική του δωρεά ιδρύθηκε η Ελληνική Σχολή Βογατσικού (Αρρεναγωγείον) το 1856 που κάηκε το 1912. Βλέπω στον κρατικό προϋπολογισμό των ιδρυμάτων και κληροδοτημάτων του 2018, πως «κάτι» ακόμα  μπαίνει στα ταμεία του Δημοτικού σχολείου από το κληροδότημά του. Σιγά να μην… Οι προϋπολογισμοί καταπίνουν τα πάντα,  το γνωρίζουμε.

 


Αυτό όμως που δεν καταπίνεται είναι η παντοτινά θλιβερή όψη του τάφου του ΕΥΕΡΓΕΤΗ. Από παιδί ακόμα τον θυμάμαι χωρίς όνομα γραμμένο επάνω και σταθερά σ’ αυτήν την άθλια κατάσταση. Κάποτε βλέπαμε και τα κοκαλάκια του από το παραθυράκι του μνημουριού. Έδινε την εντύπωση ενός διωγμένου–παρείσακτου– αποσυνάγωγου έτσι παρατημένος έξω από τα όρια του νεκροταφείου, ακουμπισμένος πλάι στα ερείπια του ναού του Ι. Χρυσοστόμου. Όταν κατασκευάστηκε και η περίφραξη με τις τσιμεντογωνίες απόγινε το πράγμα. Τα τελευταία χρόνια μπήκε μ’ αυτές τις χοντρόβιδες και η ταυτότητα του ανδρός πάνω στο μνήμα. Κι αναρωτιέμαι όταν αναγέρθηκε ο «περικαλλής» ναός του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, σχετικά πρόσφατα, κανείς δε σκέφτηκε ένα κοντύλι να από τα έξοδα να πάει για το καλλωπισμό του τάφου αυτού του σπουδαίου άντρα που ζητιανεύει φροντίδα έξω από την εκκλησιά; Ντρέπομαι για λογαριασμό όλων μας. Ειλικρινέστατα...

 


 

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2022

Βογατσικό, Σεπτέμβριος 2022

 [ΑΤΥΠΗ "ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ"]

 


(Ἐπίσκεψις αἰφνιδία μετά 4 καί πλέον ἔτη...)

 

 


 

Ὅπου ἡ πιρουγλιά* -ἐν σιωπῇ-

κρατᾶ μικρό τρύγο φυλαγμένο 

ἀπο τίς σφῆκες καί τά πουλιά.

 

 

                                         *η κληματαριά

 

 

 

 

 

 

 

Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

Σύναξη...





Όλοι χωράμε 
 οι ζωντανοί κι οι νεκροί
σ’ ένα ποίημα.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, Τριαντατρία χαϊκού 





  

To blog αυτό κλείνει, οριστικά πια, τον κύκλο του. Θα συνεχίσει να υπάρχει στο διαδίκτυο, διαθέσιμο σε όσους θελήσουν να ανατρέξουν σ' αυτό στο μέλλον. Μακάρι να καταχωρηθεί σαν παρακαταθήκη αγάπης, νοσταλγικής αναβίωσης, υπεράσπισης της μνήμης και ατέρμονης προσπάθειας επι-κοινωνίας (ασφαλώς ...ματαίας!). 




    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:     
ΝΩΝΤΑΣ ΤΣΙΓΚΑΣ  &  +ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ


Η ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ... 
 [φωτο Ν.Τ]



 
Η Βάγια "Μεταξωτού"... 
[φωτο Α.Ζ.]





Η Λίνα Σλημιστινού!!!!  
  [φωτο Ν.Τ]






Η Ανίκα Καραλή -χήρα Ανδ. Βαϊνά 
[φωτο Ν.Τ]






Ο Νίκος Γούλας!  
[φωτο Α.Ζ.]






Ο Γιάννης Φουρκιώτης επί το έργον! 
[φωτο Ν.Τ]





Ο Γιώργος Κωσταραζινός... 
[αρχείο Ν.Τ]





Ο Παναγιώτης Σλημιστινός... 
[φωτο Ν.Τ]


Στέργιος Παπαστέργιος -Τέζιας. Οξυδέρκεια -μνήμη-προφορική αφήγηση.


 
Ο Γιάννης Μουμουλίδης με δρεπάνι... 
[φωτο Ν.Τ]




Ο Αποστόλης και Βασιλική Βιτανιώτη στο Σάντοβο. 
 [φωτο Ν.Τ]




Tριαντάφυλλος (Ντάφας) Τζαβέλας. Ο ψάλτης και ξυλουργός.
[φωτο N.T.]





Ο σεφ μπάρμπα Δήμος Οικονόμου... 
[φωτο Ν.Τ]




...και η μήτηρ αυτού  "Βδούκω" (=Ευδοξία ). 
 [φωτο Ν.Τ]



 
Δημητρούλας-Κατίνα-Βάτσιω-Πάτρα-Λέν'- Λούδα... 
[φωτο Ν.Τ]





"Μαρούσιου"-Λίνα- Ανίκα... 
[φωτο Α.Ζ.]




Θ. Γούλας-Στ. Παπαπαστέργιος-Τέζιας- Βράκας Ανδ.- Λάκης Ζαχαρίας- Τρ. Δαγκλές
 [φωτο Α.Ζ.]





Η "Μπατζίκου" (μάνα και θυγατέρα) και ο κυρ-Κώστας "Σαρακαούκας"... 
[φωτο Α.Ζ.]





Στέργ. Παπαστέργιος, Χρ. Οικονόμου ("Πούλιος") &  Νίκος Κοντσιώτης ο μελίρρυτος ψαλμωδός και ράφτης φωτογραφίζονται μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του Αθαν. Πανταζίδη. 
[φωτο Α.Ζ.]





Αμύντας; [Γ. Σιώτας] , Κώστας"Σοφός" [Κώστας Σιδέρης] -"Τσιάτσιος" [Αθ. Σιμώτας]
 [φωτο Α.Ζ.]



Κώστας ("Πατσώνας") και Τασούλα Βαράκα... 
[φωτο Ν.Τ]




Η Δισπινούλα Δεληγιάννη... 
[φωτο Α.Ζ.]






«Μ’ έρχεται να ξεχάσω τους περασμένους ανθρώπους. μα τότε τί θα με μείνη; Τότε θα πρέπει και τον εαυτό μου να ξεχάσω, γιατί ο εαυτός μου δεν είνε ό,τι είμαι σήμερα, είνε ότι ήμουν και θα είμαι».


Ίων Δραγούμης
25 Μαΐου 1903 [από  «Τα αδημοσίευτα ημερολόγια 1902-1908»]