Ένα λάβαρο, μια ριπή ιστορίας…
ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΑΙΦΝΗΣ, ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ, να περνά και το λάβαρο του Συνδέσμου Βογατσιωτών Θεσσαλονίκης, με την 120ετή πια ιστορία στην Κωνσταντινούπολη και μετά την πόλη της Θεσσαλονίκης (με τις οδούς Βογατσικού, Κούσκουρα, υπουργού Φ. Δραγούμη, Δραγούμη στην Άθωνος, Αθ. Τακαντζιά στη Λ. Στρατού και την Ίωνος Δραγούμη, δηλώνεται η πολυετής παρουσία της παροικίας εδώ) ήρθαν στο νου μου στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη από την «Ωδή στη Σαντορίνη»: Στην παιδεμένη χώρα της καρδιάς Κι από το μόχθο της ελπίδας νέα γη ετοιμάζεται Για να βαδίσει εκεί με αετούς και λάβαρα Ένα πρωί γεμάτο ιριδισμούς Η φυλή που ζωντανεύει τα όνειρα Η φυλή που τραγουδάει στην αγκαλιά του ήλιου. Με παρηγόρησε το λάβαρο που λικνίζονταν, στα χέρια της νέας γυναίκας, με ζωγραφισμένους τους δυο αγίους προστάτες του χωριού μου, που θεμελίωσαν τη Νέα Ρώμη (και το Ρωμέικο ...) και κάπως αναθάρρησα για τον τόπο μου και τη μοίρα της εγκατάλειψης που του φύλαξε ο άστοργος αιώνας που διαβαίνου...
