Μια Σχολική γιορτή στα 196... κι ενα αναμμένο τσιγάρο!

 

 

Πιθανότατα η φωτογραφία είναι τραβηγμένη μεταξύ 1960-62. Δυο γενιές πίσω... Κάποια σχολική γιορτή στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου Βογατσικού. Ίσως είναι «Γιορτή της Σημαίας» (26 Οκτώβριου) αν κρίνουμε από το ότι μια μαθήτρια απαγγέλει (με την πλάτη γυρισμένη στο φωτογραφικό φακό), ατενίζοντας τη σημαία, κάποιο ποίημα. Μπορεί τη «Σημαία» του Ιωάννη Πολέμη:

Πάντα κι ὅπου σ’ ἀντικρύζω

μὲ λαχτάρα σταματῶ

καὶ περήφανα δακρύζω

ταπεινά σὲ χαιρετῶ.

 

Δόξα ἀθάνατη στολίζει

κάθε θεία σου πτυχή

καὶ μαζί σου φτερουγίζει

τῆς πατρίδος ἡ ψυχή...

Ο σημαιοφόρος, με κατάλευκα χειρόκτια (γάντια), κρατά τον επενδυμένο με σκούρο μπλε βελούδο ιστό της σημαίας. Η σημαία κρύβει το πρόσωπό του. Παραστάτιδες η Αγνή Απ. Βαδραχάνη και η Αθανασία (Σάσα) Ανδρ. Τακαντζιά (;). 

Στους «επίσημους,  όρθιοι:  πρώτος δεξιά Αθ. Μήκας (Τσούλας τ’ Μήκα), Δημήτριος Βοσβοτέκας («Τζιόλας»). Ο μπάρμπα-Μήτσιους είναι και επίτροπος ζ’ν κάτ’ ν’ικκλησιά. Καθισμένοι  Δημ. Δαλτζής (Τάκας τ' Νταλτζή) με αναμμένο τσιγάρο (!!). Αυτοί οι δυο παρίστανται ως εκπρόσωποι των αναπήρων πολέμου. Μετά ένας άγνωστος. Κατόπιν οι:  Γιάννης Ρίζος (Μπάγκαβους), Χρυσόστομος Βιτανιώτης (Τσιότσιους τ’ Βιτανιώτ’)  -δίπλα του  (ίσως) ο αδελφός του Δήμος Βιτανιώτης και ο Θωμάς Γαλιλαίος («Γαλιλαίας») επίτροπος σ’ν απαν’ ν’ικκλησιά...

Πίσω διακρίνονται  οι «εξωσχολικοί» (γυμνασιόπαιδες και μη)  ο Κώστας Θ. Γαλιλαίος, ο Γιώργος Δαρλαγιάννης (Τίκους) ο Κώστας Σαγιατσής  (Σαϊτσής), ο Γιώργος Τζιόλας κλπ.  

Το προαύλιο χωμάτινο. Όπως και η μνήμη μας πια που τρέχει εκεί πέρα...

Το αναμμένο τσιγάρο στο, υψωμένο για μια ρουφηξιά, χέρι ενός από τους επισήμους, ίσως μοιάζει πράξη βέβηλη στα μάτια μας σήμερα. Αθώα όμως θα πω εγώ. Η τιμή  προς τη σημαία (και σε ότι αυτή συμβολίζει) είχε αποδοθεί με κατάθεση ψυχής και σώματος εκεί όπου έπρεπε. «Επί του πεδίου» κι από τον ίδιο αυτόν άνθρωπο.