Ήταν από τους τύπους που δίνουν χαρακτήρα σ’ έναν τόπο...

 

  

 

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ  και ρίζωσε στο χωριό αφού παντρεύτηκε τη θυγατέρα της Όλγας και του Αγαθοκλή Δαρλαγιάννη. «Θεωρητική» γυναίκα —δηλαδή με εντυπωσιακή θωριά, ξανθιά, λιγνή και ψηλή και με ένα ανεπαίσθητο αεράκι …Χόλιγουντ να την παρασέρνει. Ο Γιάννης θύμιζε λιγάκι αντάρτη Βιετκόνγκ. Απέκτησαν μαζί λαμπρά παιδιά. Όλα του τα χρόνια αυτός ήσυχος, μετρημένος, σοβαρός, λιγομίλητος. Δεν τον είδα να μαλώνει με κανέναν ποτέ. Αθόρυβα, έσκαψε ρείθρα, αυλές, φρεάτια. Καθάρισε και νοικοκύρεψε κήπους, αγριαγκαθιές κι έκοψε, πιο ψηλά και από το μπόι του, χόρτα σε σπίτια αφημένα. Με το φτυάρι, τον κασμά, το τσαπί, την κόσα, το λελέκι στη ζωή πορεύτηκε ...

Ήταν από τους τύπους που δίνουν χαρακτήρα σ’ έναν τόπο και τον γλιτώνουν από την θανατηφόρα ομοιομορφία. Ο Γιάννης Μουμουλίδης έσβησε πριν λίγες μέρες ήσυχα, ύστερα από ένα ατύχημα στο Νταμάρι… Δεν τον φύλαξε η Αγιά Βαρβάρα από το εικονοστάσι της στη στροφή του δρόμου. Ο Γιάννης μάλλον ήταν «του Πεζικού» κι όχι «του Πυροβολικού»...

Εδώ, σε μια φωτογραφία που τράβηξα το 1992. Έχει μικρό κλαδευτήρι και φροντίζει την αυλή μας. Κάθε φορά που τον έβλεπα γρήγορο, μισοριξιά αλλά όλο νεύρο, υπομονή και καλοσύνη μου ’ρχονταν αυτό το δημοτικό τραγούδι στο στόμα:

 

Πουλάκι ξένο, ξενιτεμένο,

πουλί χαμένο, πού να σταθώ;

Πού ν' ακουμπήσω, να ξενυχτήσω, να μη χαθώ;

 

Πού να φωλιάσω σε ξένο δάσος, να μη χαθώ;

Γυρίζω να βρω πού να καθίσω,

να ξενυχτήσω μοναχό.