Μας κλεβ’ν οι Κινέζ΄!

Πῶς λέμι «ἔκαμι τοὺν Κινέζου»; Πάρτι του ἀλλιῶς: Εἶχιν ἔρθ’ ἕνας, ἀπ’ λέτι, μ’σός κινέζους μ’σός Ἕλληνας, κι ἔκαμνι τουν …ἀμιρικάνου Μπουγατσιώτ’– τάχατις τουν οὑμουγινῆ ντὲ– στοὺ παζάρ’, κανάν κιρό. Ἔπιασι μιά καρέκλα σ’ν πιρουγλιά ἀποὺ κάτ’, στ’ Παντιλῆ τοὺ ζαχαρουπλαστείου, κι... «ἀγόραζιν»… Ἄκ’σι λέξεις λουγιῶ-λουγιῶ. Λάφια ἄσουτα. Στόμα δεν μάζουναν νέ σπουρίτια, νέ χιλ’δόνια,  νέ πιδιά, νέ ἀνθρώπ’, μισμέρ’ καλουκιριάτ’κα στοὺ Παζάρ… Αὐτό ἀπ’ τοὺν ἔκαμι ἰντύπουσ’ ἦταν οἱ Μπουγατσιώτ’σις. Τ’ς  ἴγλιπις, ἄντας τ’ς ρουτοῦσιν καμμιά δόσ’ ἡ ἄλλ’ τίπουτας, ἀπουκραίνουνταν λές κι τ’ν ἀπουχ’ποῦσι, σὰν κακιουμέν’ θάρρουμ’: «Τί μοῦ;»

Ἴλιγιν ἡ μιά: «Ἀμό Τάνα…»

«Τί μοῦ;»

Παραπέρα μιὰ ἄλλ’: «Ἄκσις τίπουτας ἰσύ;»

«Τί μοῦ;»

Μιά σύρμου, τάχατις ἴλιγι, σ’μά στοὺ ’φτί, σὶ μιά: «Δὲν ξέρ’ς τὶ μ’εἶπιν…»

«Τί μοῦ;»

Mιά μπουτσκουτή, ντουνιά χαρά: «Ξέρ’ς τι π’λοῦσαν οἱ γιούφτ’ σήμιρα ἰξόν τὰ κιλίμια τ’ς μηχανῆς κι τ’ς σίτις;;;»

«Τί μοῦ;»

«Θὲλτ’ς νὰ σὶ πῶ  τὶ πῆρα ἀπ’ τοὺ παζάρ’ στ’ Χρούπ’στα  ἰχτέ;»

«Τί μοῦ;»

«Ζαχαριμπίμπιλα κὶ λουκούμ’ ἀπ’ τοὺν Μούσιου! Πᾶμι νὰ σι φ’λέψου κὶ νὰ σὶ πῶ κὶ τοὺ φιλτζιάν’!»

Σὶ λέει τότι οὑ Κινέζους (μ’σός Μπουγατσιώτ’ς μ’σός ἀμιρικάνους τώραγια εἶπαμι…)

«Γιὰ νὰ τοὺ λὲν αὐτόϊαγιας  στοὺ παζάρ’ μέσα κὶ γιὰ νὰ ’χ’ τέτοια πέρασ’, θὰ ’νᾶνι τίπουτα σχιτικό μι του ἰμπόριου, μὶ τ’ς καλές τὶς δ’λειές ἀπό ’χ’ν ψουμί!» Τὸ ’βαλι στοὺ νοῦ τ’ καλά-καλά. Ὅλα τὰ ξισκώνουν κι τὰ καταγράφ’ν  τοὺ διαόλ’ οἱ κινέζ’ (ἅμα εἶνι κι μ’σοὶ Μπουγατσιώτις ἕνα παραπάν’!!!). Σφουγγάρια εἶνι αὐτοί σὶ λέου… Δὲν εἶνι ἀνθρώπ’!

Ἀπόσωσουσιν τοὺ «τάμ-τάμ» (προυτοῦ ν’ κόκα-κόλα, τοὺ ἀμιρικάν’κου μαυρουζούμ’ –ἀπού ’λιγιν κι οὑ μακαρίτ’ς οὑ καθηγιτής μ’ οὑ Κιπαπτσόγλου– ἔπ’ναμι «τάμ-τάμ»…) κὶ σ’κώθ’κιν κι ἔφυγι σὰν τ’ γάτα, ἀγλύστρησιν  δίχους νὰ τοὺν πάρ’ χαμπάρ’ κάνκαένας. Ὅταν ἔφυγιν οὑ Μάους Τσιτούνγκς κι κὰνα δυό ἀκόμα, κι ἄν’ξαν οἱ δ’λειές σ’ν Κίνα, χίρσι κι αὐτός νὰ βγάν’ παράδις μὶ οὐρά.  Σιγά-σιγά βρέθ’κιν νὰ κουλιουμπάει στὰ βαθιὰ ἀπ’ λέτι ρὲ πιδούλια. Εἶχι ἕνα τρανό μαγαζί ἀπ’ πλοῦσιν «ὥς κι ἀποὺ Οὐβριόν κόκκαλα» πού ’λιγαν κανανκιρό  στοὺ Μπουγατσ’κό (κι οὔντι ξέρου γιατὶ τοὺ τούλιγαν αὐτό τοῦ κρυό-μπούζ πρᾶμα…). Κι ἔψαχνι νὰ βρεῖ τί ὄνουμα νὰ δώσ’ ἀπ’ ν’ ἀκούγιτι καλά στοὺν κόσμου κι νὰ τιριάζ’…

Ἔβαλι ἕνα απ’ τ’ αὐτά ἀπ’ πλοῦσιν ἀμπρουστά τ’. Ἕνα τστάκ’, τοὺ τίποτα κὶ τοὺ κὰν τίπουτα, ἕνα ρούχου οὑ Θιός νὰ τοὺ κάμ’…

Ἴλιγι τάχατις σ’ ἕναν ἄλλου, στοὺ παζάρ’ στοὺ Μπουγατσ’κό: «Ξέρ’ς τι εἶνι αὐτό μπρὶ;;;»

Πιρίμινι ν’ ἀπαντήσ’ οὑ ἄλλους. Κανκαένας δὲν ἦταν ἀποὺ ν’ἄλλ’ τ’ μιριά στοὺ τραπέζ’. Καένας δεν ἀπουλουγιούνταν.

…

«Ἀπού τι εἶνι φκιασμένου;»

… (Ντὶπ μούτους κάθουνταν οὑ ἄλλους, ἀπ’ δὲν ἦταν κιόλας ἰκεῖ οὑ ἄνθρουπους…)

Φκιάν’μιὰ δόσ’ τότι τ’ φουνή τ’ λίγου ψιλή, σὰν τάχατις ἀποὺ γυναίκα:  

«Ξέρ’ς μου τί μπουρῶ νὰ σί στείλου μί τοῦ ταχυδρουμείου  μ’σό δώρου-μ’σό πληρουμένου;»

Κι τότις μόλνότ, γιά την κι παρουσιάζιτι μιὰ Μπουγατσιώτ’σα στοὺ Πικίνου, στοὺν οὐρανουξύστ’ μέσα,  κι τοὺν ἀπαντάει:

«Τί μοῦ;»

Ἔεεε. Αὐτό ἦταν!

T-I-M-O-Y… Τ-E-M-U…  Temu…

Κι γιννήθ’κιν ἡ τρανή ἡ ἱτιρία ἀπ’ ’ν’ ξέρ’τι κι ψουνίζ’τι,  σὰν νὰ μή ἔχ’ κι αὔριου μέρα οὐ Θιός.

Ἀλλά ἤθιλα νὰ τοὺ ξέρ’τι: Ἕνα καλουκαίρ’, στοὺ παζάρ’ μας, γιννήθ’κι τοὺ Temu… Οἱ παράδις ἦρθαν ὕστιρα. Κι γιόμ’σαν τὰ μπίραβα τὰ κινέζ’κα τὰ τζιόπια!

 

ΓΛΩΣΣΑΡΙ

πιρουγλιά = κληματαριά

ἄκ'σι = άκουσε

λάφια = λόγια, κουβέντες

ἄσουτα = πλήθος, πάρα πολλά, ατελείωτα

σπουρίτια = σπουργίτια

μισμέρ’ = μεσημέρι

ἄντας = όταν

ἀπουκραίνουνταν = αποκρινόταν

ἀπουχ'ποῦσι = αντέκρουε, αντιμιλούσε

κακιουμέν’= κακιωμένη

Τάνα = η Σουλτάνα

σύρμου = λιανή, στεγνή και φλύαρη

μπουτσκουτή = παχουλή, στρουμπουλή

ντουνιά = ( σημ. το πλήθος) γεμάτη, πλημμυρισμένη

π’λοῦσαν = πουλούσαν

ἰξόν = εκτός

 ζαχαριμπίμπιλα = στραγάλια με επικάλυψη ζάχαρης

φιλτζιάν’ = το φλυτζάνι

αὐτόϊαγιας = αυτό εδώ

ξισκώνουν = ξεπατικώνουν

ἔπ’ναμι = πίναμε

χίρσι = άρχισε

Οὐβριός = ο Εβραίος

ἀπουλουγιούνταν = απαντούσε

μόλνότ = ξαφνικά, απότομα (και εξ ολοκλήρου επίσης σημαίνει)

μπίραβα=έρμα, κακόμοιρα, καημένα

τζιόπια = τσέπες