Ου Αρχάγγελους ου Μ’χάλ’ς στουν αη Ν’κάνουρα...
Ε ἶ μι καμιά πινηνταριά χρόνια μακαρίτ’ς. Ἔρχιτι ὅμους προυχτέ οὑ ἀρχάγγιλους κὶ μὶ ξαμών’ ἰκεῖ ἀπ’ ραχάτιβα στοὺν Παράδεισουν, δίπλα σ’ ἕνα πουτάμ’. «Ἀρέ!» μὶ λέει. «Ξύπνα, ἰσύ κ’μᾶσι κι ἡ τύχ’ σ’ δ’λέβ’!». Κάτ’ τέτοια μ’ εἶχιν πεῖ οὑ ἄρχουντας κὶ τότι ἀπ’ μὶ γλίτουσιν πού ν’ πεῖνα σ’ν κατουχή, κι μ’ ἴφιρι στοὺν οὐρανό νὰ χουρταίνου φρέκουν ἀέρα... «Γιατί ρὲ Μ’χάλ’;» τοὺν λέου. «Τί ἴγκι πάλι;». «Ἔβγαλιν οὑ Θιός ἀπόφασ’» μ’ ἀπαντάει, «κι σι δίν’ καμπόσις μέρις ἄδεια νὰ πᾶς στοὺν κάτ’ τοὺν κόσμου γιὰ διακουπές. Ποῦ θέλ’τς νὰ γράψου ὅτ’ χαλέβ’ς νὰ πᾶς;». «Κι θέλ’ κι ρώτ’μα ἀρέ Μ’χάλ; Στοὺ χουριό μ’ θὰ πάου. Γράφι: «Μπουγατσ’κό! Κι μή ρουτήσ’ς ποῦ εἶνι του... Δέν ἔχ’ ἄλλου στούν ντουνιά μι τέτοιου ὄνουμα». Αὐτό ἦταν. Γιὰ πότι σ’κώθ’κα, γιὰ πότι πῆγα κι ἔ...
